woensdag 2 januari 2013

Léét iek it wéamoëd nèamje.


Hylpen,1964, ‘t ies fryde,
de sònne skynt èn
‘t ies wientstòl.
‘n hèldre désèmber-mòarn
wuròp àlles héél kàol èn skèrp ies.
’n Fèrnwéhdei,
Nàet nei hùs,
wànt dèr bin iek,
màr nei presiés sòkke dèàgen,
làng lieden.
Dèn héét dòt òars,
léét iek it wéamoëd nèamje.
Dù sòst dòt náet begrippe.
Omdòst dèr náet wèi kòmst.
Dù kèst náet sòkke dèagen,
làng lieden òp dit plàk.

Nei Gèrbrànd Bàkker, Bòppe ies ’t stòll.
Hylper wodden: Anske Smit

1 opmerking:

Fran zei

Ik ken de werken van Gerbrand bakker... prachtig auteur!
En daardoor begrijp ik ook deze Hylperse tekst


Het is een zaterdag, de zon schijnt en het is windstil. Een heldere decemberochtend waarop alles heel kaal en scherp is. Een heimweedag. Niet naar thuis, want daar ben ik, maar naar precies zulke dagen lang geleden. Dan heet het anders, laat ik het weemoed noemen. Ada zal dat niet begrijpen. Omdat ze niet van hier is, kent ze niet precies zulke dagen lang geleden op deze plek.

Uit: Gerbrand Bakker, Boven is het stil